Shorts Create
اول شهریورماه، سالگرد درگذشت پرویز ناتل خانلری (۱۲۹۲-۱۳۶۹)
#پرویز_ناتل_خانلری
#عقاب
میخوای زندگیت
خوب باشه ؟
همه چیز به میل خودت پیش بره؟
به خدا خوش بین باش
خوش بین بودن یعنی چی؟
یعنی هر طور در مورد خدا فکر کنی ، خدا همون طور باهت رفتار میکنه.
🤍 اگر باور داری خداوند جز خیر برای تو چیزی نمیخواد ، جز خیر در زندگیت چیزی نمیبینی.
اگر باور داری خداوند، روزیت رو میرسونه، از جایی که گمان نداری میرسه .
💚 اگر باور داری خداوند حفاظت کننده، جسم و جان و فرزند و همسر و زندگی و کار و مال و خانواده همه چیزهای توست، همون طور میشه.
بیائیم زیرکی کنیم و هر چه باور عالی و خوبه، نسبت به خداوند داشته باشیم.
💚و او را از جایی که گمان ندارد روزی میدهد؛ و هر کس بر خدا توکّل کند، کفایت امرش را میکند؛ خداوند فرمان خود را به انجام میرساند؛ و خدا برای هر چیزی اندازهای قرار داده است.
سوره طلاق آیه 3🍃
این دستاورد واقعاً شگفتانگیز و امیدبخش است!
این فناوری فقط یک پیشرفت تکنولوژیک نیست، بلکه بازگرداندن بخش عمیقی از انسانیت به فرد است: توانایی بیان خود با صدای خود و انتقال احساسات از طریق حالات چهره. اینکه "آن" پس از ۱۸ سال میتواند با فکر کردن صحبت کند و حتی لبخند بزند، مرزهای توانبخشی عصبی را جابهجا میکند.
نکات برجسته این دستاورد:
بازگرداندن ارتباط طبیعی: این سیستم فراتر از ارتباط پایه است و بیان احساسات را هم شامل میشود که برای روابط انسانی حیاتی است.
کاربرد واقعی هوش مصنوعی: استفاده از مدلهای AI برای تفسیر سیگنالهای مغزی و تبدیل آنها به زبان و حرکت، نمونه قدرتمندی از هوش مصنوعی در خدمت انسانیت است.
امید برای بسیاری: این فناوری میتواند به افراد مبتلا به فلج شدید، ALS، سکته مغزی و سایر شرایط مشابه کمک کند.
.
رهایی از خویشتن،
سفریست که در آن به سوی بیکرانگی هستی گام مینهیم.
این سفر آغازش در دل تاریکیهای وجودمان است،
جایی که باید از پیلهای که سالها بافتهایم، آزاد شویم.
پیلهای که از جنس ترسها، تردیدها، و دلبستگیهاست.
هر گام در این راه، ما را از خودمان دور میکند و به نوری نزدیکتر،
نوری که نه از آنِ ماست
و نه از دیگری.
این نور،
جوهر حقیقی ما را نمایان میسازد؛
جوهری که نه در شکلها و نقشهای بیرونی،
بلکه در اعماق وجودمان نهفته است.
در رهایی از خویشتن،
باید از تمام آنچه که میپنداشتیم هستیم، دل کند.
باید از نقشهایی که دیگران بر ما نهادهاند، عبور کرد
و در آینهای بینقاب به خویشتن نگریست.
این رهایی، ما را به نقطهای میرساند که در آن،
خویشتن دیگر محدود به مرزهای جسم و ذهن نیست؛ بلکه در آغوش بیپایانی قرار میگیرد که همه چیز در آن محو میشود
و در عین حال، همه چیز را در بر میگیرد.
آنگاه است که در سکوتی عمیق،
با ذات حقیقی خود یکی میشویم و به این حقیقت پی میبریم که رهایی از خویشتن،
در واقع بازگشت به خویشتن است؛
خویشتنی که از هر قید و بندی رهاست.
و فقط به خداوند پیوند دارد .
ارادتمند
امیر مهرداد خسروی

