روزهای سخت امتحان

⁣🍃فرق کسی که خدا را قبول دارد
با کسی که خدایی ندارد، در روزهای سخت مشخص می‌شود.
روزهایی که مشکلات انسان را خسته و ناامید می‌کنند.

💌خدا امتحان امید و توکل را در همین
روزها می‌گیرد. مراقب باشیم رد نشویم.

💚خدای روزهای سخت
همان خدای لحظات شیرین‌مان است.
که ما را برای لیاقت زندگی در جوار خودش می‌آزماید.

💌وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ

🌺🌿ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺳﻮﻳﻪ [ ﻭ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻱ ] ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ، ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﻱ [ ﭼﻮﻥ #ﺛﺮﻭﺕ ، ﻣﻘﺎم ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ] ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ #ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻳﺎﺑﻨﺪ ، ﻭ ﺍﮔﺮ #ﺑﻠﺎﻳﻲ [ ﭼﻮﻥ #ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ، ﺗﻬﻴﺪﺳﺘﻲ ﻭ #ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ]ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ [ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ #ﺧﺪﺍ ]ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ [ ﻭ ﺑﻪ ﺑﻲ ﺩﻳﻨﻲ ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻣﻰ ﮔﺮﺍﻳﻨﺪ ] ، ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ #ﺯﻳﺎﻥ ﺁﺷﻜﺎﺭ .(١١)

سوره حج 🌿

0

5

⁣این دستاورد واقعاً شگفت‌انگیز و امیدبخش است!

این فناوری فقط یک پیشرفت تکنولوژیک نیست، بلکه بازگرداندن بخش عمیقی از انسانیت به فرد است: توانایی بیان خود با صدای خود و انتقال احساسات از طریق حالات چهره. اینکه "آن" پس از ۱۸ سال می‌تواند با فکر کردن صحبت کند و حتی لبخند بزند، مرزهای توانبخشی عصبی را جابه‌جا می‌کند.

نکات برجسته این دستاورد:

بازگرداندن ارتباط طبیعی: این سیستم فراتر از ارتباط پایه است و بیان احساسات را هم شامل می‌شود که برای روابط انسانی حیاتی است.

کاربرد واقعی هوش مصنوعی: استفاده از مدل‌های AI برای تفسیر سیگنال‌های مغزی و تبدیل آنها به زبان و حرکت، نمونه قدرتمندی از هوش مصنوعی در خدمت انسانیت است.

امید برای بسیاری: این فناوری می‌تواند به افراد مبتلا به فلج شدید، ALS، سکته مغزی و سایر شرایط مشابه کمک کند.

0

2

⁣.
رهایی از خویشتن،
سفری‌ست که در آن به سوی بی‌کرانگی هستی گام می‌نهیم.

این سفر آغازش در دل تاریکی‌های وجودمان است،
جایی که باید از پیله‌ای که سال‌ها بافته‌ایم، آزاد شویم.
پیله‌ای که از جنس ترس‌ها، تردیدها، و دل‌بستگی‌هاست.

هر گام در این راه، ما را از خودمان دور می‌کند و به نوری نزدیک‌تر،

نوری که نه از آنِ ماست
و نه از دیگری.
این نور،
جوهر حقیقی ما را نمایان می‌سازد؛
جوهری که نه در شکل‌ها و نقش‌های بیرونی،
بلکه در اعماق وجودمان نهفته است.

در رهایی از خویشتن،
باید از تمام آنچه که می‌پنداشتیم هستیم، دل کند.
باید از نقش‌هایی که دیگران بر ما نهاده‌اند، عبور کرد
و در آینه‌ای بی‌نقاب به خویشتن نگریست.

این رهایی، ما را به نقطه‌ای می‌رساند که در آن،
خویشتن دیگر محدود به مرزهای جسم و ذهن نیست؛ بلکه در آغوش بی‌پایانی قرار می‌گیرد که همه چیز در آن محو می‌شود
و در عین حال، همه چیز را در بر می‌گیرد.
آنگاه است که در سکوتی عمیق،
با ذات حقیقی خود یکی می‌شویم و به این حقیقت پی می‌بریم که رهایی از خویشتن،
در واقع بازگشت به خویشتن است؛
خویشتنی که از هر قید و بندی رهاست.
و فقط به خداوند پیوند دارد .

ارادتمند
امیر مهرداد خسروی