انسان بی خِرد

دکتر امیر مهرداد خسروی

0

13

⁣🍃فرق کسی که خدا را قبول دارد
با کسی که خدایی ندارد، در روزهای سخت مشخص می‌شود.
روزهایی که مشکلات انسان را خسته و ناامید می‌کنند.

💌خدا امتحان امید و توکل را در همین
روزها می‌گیرد. مراقب باشیم رد نشویم.

💚خدای روزهای سخت
همان خدای لحظات شیرین‌مان است.
که ما را برای لیاقت زندگی در جوار خودش می‌آزماید.

💌وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ

🌺🌿ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺳﻮﻳﻪ [ ﻭ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻱ ] ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ، ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﻱ [ ﭼﻮﻥ #ﺛﺮﻭﺕ ، ﻣﻘﺎم ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ] ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ #ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻳﺎﺑﻨﺪ ، ﻭ ﺍﮔﺮ #ﺑﻠﺎﻳﻲ [ ﭼﻮﻥ #ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ، ﺗﻬﻴﺪﺳﺘﻲ ﻭ #ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ]ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ [ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ #ﺧﺪﺍ ]ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ [ ﻭ ﺑﻪ ﺑﻲ ﺩﻳﻨﻲ ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻣﻰ ﮔﺮﺍﻳﻨﺪ ] ، ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ #ﺯﻳﺎﻥ ﺁﺷﻜﺎﺭ .(١١)

سوره حج 🌿

0

7

⁣🎥 بیشترین بهانه و دلیلی که مردم در دادگاه برای طلاق ارائه می‌دهند!

1

0

18

⁣.
خاطره‌ها همچون برگ‌های پاییزی‌اند؛
گاه با نسیمی آرام از شاخه‌های گذشته فرو می‌افتند و گاه طوفانی در دل به پا می‌کنند. برخی نرم و لطیف‌اند، چون عطر باران بر خاک تشنه، و برخی تیز و گزنده، چون خنجر بی‌رحم زمان.

آن‌ها ما را به کوچه‌های کودکی می‌برند، به خنده‌های بی‌دلیل، به چشمانی که روزی درخشان بودند و دست‌هایی که گرمایشان دیگر نیست. خاطره‌ها گاهی آرامش‌اند، گاهی اندوه، اما هرگز از میان نمی‌روند؛ تنها در گوشه‌ای از دل پنهان می‌شوند تا روزی دوباره از پسِ یک نغمه، یک عطر یا یک غروب، جان بگیرند و ما را به سفری بی‌پایان در گذشته ببرند.

خاطره‌ها، تکه‌هایی از گذشته‌اند که در دل زمان جاودانه می‌شوند. گاهی در میان شلوغی‌های زندگی، بی‌هوا از گوشه‌ای سر برمی‌آورند، لبخندی بر لب‌ها می‌نشانند یا چشمی را نمناک می‌کنند.

برخی، چون نسیم بهاری، لطیف و دلنشین‌اند؛ عطر کودکی، صدای خنده‌های بی‌پایان، نرمی دستانی که روزگاری دستانمان را در میان خود می‌فشردند. برخی دیگر، چون برگ‌های پاییزی، اندوهناک و غریب‌اند؛ لحظاتی که دیگر بازنمی‌گردند، نگاهی که در ازدحام سال‌ها گم شده است.

اما خاطره‌ها، چه شاد و چه غمگین، گنجینه‌های بی‌همتای روح‌اند. یادآور آنچه بوده‌ایم، آنچه آموخته‌ایم و آنچه قلبمان هنوز در هوای آن می‌تپد. و چه زیباست که در غروب‌های تنهایی، دست بر پنجره‌ی ذهن بکشیم و با لبخندی از عمق جان، به سرزمین خاطرات سلامی دوباره کنیم.